{"id":1315,"date":"2025-11-21T14:26:58","date_gmt":"2025-11-21T13:26:58","guid":{"rendered":"https:\/\/adopcja.wroclaw.pl\/?page_id=1315"},"modified":"2026-03-12T14:03:38","modified_gmt":"2026-03-12T13:03:38","slug":"laczy-nas-niewidzialna-nitka-milosci","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/adopcja.wroclaw.pl\/?page_id=1315","title":{"rendered":"„\u0141\u0105czy nas niewidzialna nitka mi\u0142o\u015bci”"},"content":{"rendered":"\n
Doskonale pami\u0119tamy ten dzie\u0144 - 23 sierpnia 2023 roku. Tego dnia telefon z Archidiecezjalnego
O\u015brodka Adopcyjnego we Wroc\u0142awiu, gdzie byli\u015bmy przygotowani do adopcji, odebra\u0142 m\u00f3j m\u0105\u017c. By\u0142 to
najwa\u017cniejszy telefon w naszym \u017cyciu, poniewa\u017c otrzymali\u015bmy propozycj\u0119 adopcji dw\u00f3jki dzieci, rodze\u0144stwa
\u2014 dziewczynki w wieku 8 lat i ch\u0142opca w wieku 10 lat. Informacj\u0119 t\u0119 przekaza\u0142 mi m\u0105\u017c telefonicznie, poniewa\u017c
by\u0142 wtedy w pracy. Wcze\u015bniej, podczas rozm\u00f3w w\u00a0o\u015brodku adopcyjnym byli\u015bmy otwarci na adopcj\u0119 dziecka 
w wieku wczesnoszkolnym, jednak doskonale pami\u0119tam s\u0142owa Pani, kt\u00f3ra przeprowadza\u0142a z nami wywiad w domu, czy mo\u017ce to by\u0107 na przyk\u0142ad dziecko dziesi\u0119cioletnie, w\u00f3wczas odpowiedzia\u0142am, \u017ce to dla mnie troch\u0119
za du\u017co. W tamtym czasie by\u0142am wychowawc\u0105 klasy czwartej, wi\u0119c mia\u0142am codzienny kontakt z dzie\u0107mi 
w podobnym wieku. Wiedzia\u0142am, jakie potrafi\u0105 by\u0107 \u2014 pe\u0142ne energii, emocji, czasem buntownicze, a\u00a0czasem niezwykle wra\u017cliwe. 
W g\u0142owie natychmiast pojawi\u0142y si\u0119 pytania: Czy sobie poradzimy? Czy uda nam si\u0119
zbudowa\u0107 z nimi wi\u0119\u017a? Czy b\u0119d\u0105 chcieli by\u0107 z nami?

Z jednej strony przed spotkaniem czuli\u015bmy ogromn\u0105 ciekawo\u015b\u0107 i nadziej\u0119, a z drugiej \u2014 l\u0119k przed
nieznanym. Wiedzieli\u015bmy jednak, \u017ce ka\u017cde dziecko zas\u0142uguje na dom i mi\u0142o\u015b\u0107, i pami\u0119tam doskonale s\u0142owa
m\u0119\u017ca, \u017ce je\u015bli kto\u015b dzwoni do nas z propozycj\u0105 tych w\u0142a\u015bnie dzieci, to mo\u017ce nie jest to przypadek. Pami\u0119tam
r\u00f3wnie\u017c, jak moje my\u015bli kr\u0105\u017cy\u0142y wok\u00f3\u0142 tych dw\u00f3ch ma\u0142ych os\u00f3b, kt\u00f3rych jeszcze nie znali\u015bmy, ale kt\u00f3re mog\u0142y
wkr\u00f3tce sta\u0107 si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 naszego \u017cycia.

Doskonale przypominam sobie nasze pierwsze spotkanie. By\u0142o to s\u0142oneczne, wrze\u015bniowe
przedpo\u0142udnie. Kiedy weszli\u015bmy do pokoju, w kt\u00f3rym przebywa\u0142y dzieci, naszym oczom ukaza\u0142a si\u0119
dziewczynka o jasnych blond w\u0142osach i drobnej budowy ch\u0142opiec. Najpierw zobaczyli\u015bmy ich spojrzenia \u2014
nie\u015bmia\u0142e, czujne, troch\u0119 nieufne. U\u015bmiechn\u0119li\u015bmy si\u0119, ale g\u0142osy nam lekko dr\u017ca\u0142y, kiedy si\u0119
przedstawiali\u015bmy.

Usiedli\u015bmy razem na kanapie. Pani pedagog z o\u015brodka pr\u00f3bowa\u0142a roz\u0142adowa\u0107 napi\u0119cie, pytaj\u0105c o ulubione bajki 
i zabawy dzieci. Ku naszemu zaskoczeniu, po kilku minutach atmosfera zacz\u0119\u0142a si\u0119 rozlu\u017ania\u0107.
Ch\u0142opiec z dum\u0105 pochwali\u0142 si\u0119, \u017ce potrafi bardzo dobrze gra\u0107 w pi\u0142k\u0119 i\u00a0uk\u0142ada\u0107 kostk\u0119 Rubika. Dziewczynka
opowiedzia\u0142a, \u017ce gra na ukulele, lubi rysowa\u0107 i \u0107wiczy\u0107. Ju\u017c po chwili oznajmi\u0142a, \u017ce chce co\u015b pokaza\u0107 \u2014
zrobi\u0142a szpagat, a zaraz potem kilka gwiazd. Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce bardzo chce zrobi\u0107 dobre wra\u017cenie, \u017ce potrzebuje
by\u0107 zauwa\u017cona, doceniona. W jej oczach by\u0142a duma, ale te\u017c nadzieja. Ch\u0142opiec z kolei przyni\u00f3s\u0142 atlas. Usiad\u0142
obok mnie i z powag\u0105 zapyta\u0142, sk\u0105d przyjechali\u015bmy. Wsp\u00f3lnie szukali\u015bmy naszego miasta, por\u00f3wnywali\u015bmy
odleg\u0142o\u015bci, a potem opowiada\u0142 o miejscach, kt\u00f3re chcia\u0142by kiedy\u015b odwiedzi\u0107. By\u0142 ciekawy, dociekliwy, pe\u0142en
pasji \u2014 wida\u0107 by\u0142o, \u017ce \u015bwiat go fascynuje. W pewnym momencie, zupe\u0142nie niespodziewanie, dziewczynka
spojrza\u0142a na mnie i cicho zapyta\u0142a: \u201e\u2014 Czy Pani chcia\u0142aby nas adoptowa\u0107?\u201d. By\u0142am bardzo zszokowana.
Wiedzia\u0142am, \u017ce nikt z doros\u0142ych nie powiedzia\u0142 im, kim jeste\u015bmy i dlaczego do nich przyjechali\u015bmy, na razie
byli\u015bmy go\u015b\u0107mi \u2014 a jednak, dzieci cz\u0119sto czuj\u0105 wi\u0119cej, ni\u017c doro\u015bli potrafi\u0105 wyrazi\u0107 s\u0142owami. Odpowiedzia\u0142am
spokojnie, \u017ce na razie si\u0119 poznajemy, ale \u017ce bardzo si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce mog\u0119 z nimi sp\u0119dzi\u0107 ten dzie\u0144.
Po pierwszym spotkaniu czuli\u015bmy wielk\u0105 ulg\u0119 i spok\u00f3j, poniewa\u017c czuli\u015bmy wewn\u0119trznie, \u017ce to mog\u0105
by\u0107 wkr\u00f3tce nasze dzieci, na kt\u00f3re tak bardzo czekali\u015bmy.

Nigdy nie zapomnimy tych pierwszych dni, do kt\u00f3rych zreszt\u0105 do tej pory cz\u0119sto wracamy. Doskonale
pami\u0119tamy wszyscy moment, gdy wsp\u00f3lnie zatrzymali\u015bmy si\u0119 podczas naszego pierwszego spaceru 
i zapytali\u015bmy dzieci, czy one chcia\u0142yby, \u017ceby\u015bmy byli ich rodzicami i czy pragn\u0119\u0142yby z nami w przysz\u0142o\u015bci zamieszka\u0107. W ich oczach ukaza\u0142a si\u0119 dzieci\u0119ca rado\u015b\u0107 i nadzieja na wsp\u00f3lny, bezpieczny dom. Na kolejnym ze spotka\u0144 z dzie\u0107mi poszli\u015bmy na wsp\u00f3lny spacer do pobliskiej miejscowo\u015bci. By\u0142o wtedy ciep\u0142e, s\u0142oneczne popo\u0142udnie. M\u0105\u017c szed\u0142 z c\u00f3rk\u0105 za r\u0119k\u0119, a ja doskonale pami\u0119tam,  \u017ce mia\u0142am pewne obawy, czy mog\u0119 zrobi\u0107 ten drobny gest \u2014 czy mog\u0119 z\u0142apa\u0107 ch\u0142opca za r\u0119k\u0119. 
Ba\u0142am si\u0119, \u017ce je\u015bli to zrobi\u0119, mo\u017ce si\u0119 odsun\u0105\u0107, \u017ce to b\u0119dzie dla niego za du\u017co, za wcze\u015bnie. 
Ale kiedy w ko\u0144cu si\u0119 odwa\u017cy\u0142am, on nawet si\u0119 nie zawaha\u0142. Jakby tylko na to czeka\u0142. 
Nasze d\u0142onie splot\u0142y si\u0119 naturalnie, bez s\u0142\u00f3w. Ten prosty gest powiedzia\u0142 wi\u0119cej ni\u017c cokolwiek innego 
\u2014 o zaufaniu, o potrzebie blisko\u015bci, o tym, \u017ce powoli zaczynamy budowa\u0107 co\u015b wsp\u00f3lnego.
Szli\u015bmy tak chwil\u0119 w milczeniu, a ja mia\u0142am \u0142zy w oczach, cho\u0107 stara\u0142am si\u0119 je ukry\u0107. Wiedzia\u0142am, \u017ce to
pocz\u0105tek czego\u015b naprawd\u0119 wa\u017cnego.

Pierwszym prezentem, jaki dzieci od nas dosta\u0142y, gdy ju\u017c z nami zamieszka\u0142y, by\u0142y rowery.
Chcieli\u015bmy, \u017ceby mieli co\u015b swojego. Co\u015b, co da im poczucie rado\u015bci i swobody. Kiedy zobaczyli rowery, ich
twarze roz\u015bwietli\u0142y si\u0119 u\u015bmiechem \u2014 takim prawdziwym, szczerym, dzieci\u0119cym. Od tego dnia rowery sta\u0142y si\u0119
ich ma\u0142\u0105 niezale\u017cno\u015bci\u0105. Wsp\u00f3lnie z m\u0119\u017cem zwiedzali nasze miasto, odkrywali okoliczne ulice, uczyli si\u0119, jak
trafi\u0107 do parku, sklepu, szko\u0142y. Cz\u0119sto wracali zm\u0119czeni, ale szcz\u0119\u015bliwi \u2014 z nowymi opowie\u015bciami o tym, co
zobaczyli i kogo spotkali po drodze. Dzi\u0119ki temu poznawali swoje nowe miejsce na ziemi, krok po kroku.

Nasza rodzina tak\u017ce przyj\u0119\u0142a ich bardzo ciep\u0142o. Ciocie, wujkowie, kuzynowie \u2014 wszyscy od razu
okazali im serdeczno\u015b\u0107 i zainteresowanie. Nikt nie pyta\u0142 zbyt wiele, nikt nie ocenia\u0142. Po prostu byli \u2014 obecni,
\u017cyczliwi, gotowi przyj\u0105\u0107 dzieci z otwartymi ramionami. Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce dzieci czuj\u0105 si\u0119 coraz pewniej, \u017ce powoli
zaczynaj\u0105 wierzy\u0107, i\u017c naprawd\u0119 s\u0105 u siebie.

Jak w ka\u017cdej rodzinie zdarzaj\u0105 si\u0119 trudniejsze momenty \u2014 brat z siostr\u0105 czasem si\u0119 k\u0142\u00f3c\u0105, czasem
zbyt gwa\u0142townie wyra\u017caj\u0105 swoje emocje. Ale te sytuacje s\u0105 te\u017c lekcj\u0105 cierpliwo\u015bci i\u00a0zrozumienia. Zawsze
staramy si\u0119 dochodzi\u0107 do porozumienia. Uczymy si\u0119 s\u0142owa \u201eprzepraszam\u201d i\u00a0pokazujemy, \u017ce nie trzeba si\u0119 ba\u0107
przyzna\u0107 do b\u0142\u0119du. I cho\u0107 czasem pod wiecz\u00f3r przychodzi lekkie zm\u0119czenie i napi\u0119cie nerwowe, nast\u0119pnego
dnia zaczynamy od nowa. Dzi\u0119ki tym chwilom uczymy si\u0119, \u017ce rodzina to nie tylko pi\u0119kne momenty, ale te\u017c
codzienna praca nad sob\u0105 i nad naszymi relacjami \u2014 cierpliwo\u015b\u0107, empatia i wsp\u00f3lne pokonywanie trudno\u015bci.
To w\u0142a\u015bnie te momenty buduj\u0105 prawdziwe wi\u0119zi.

Od pocz\u0105tku za\u0142o\u017cyli\u015bmy tak\u017ce, \u017ce takim g\u0142\u00f3wnym miejscem spotka\u0144 w naszym domu b\u0119dzie kuchnia
i wsp\u00f3lne spotkanie przy stole. Zawsze staramy si\u0119 je\u015b\u0107 razem posi\u0142ki, ale takim najwa\u017cniejszym momentem
jest wsp\u00f3lny obiad. To podczas tego posi\u0142ku mamy czas na opowiadanie, co w szkole, jakie przyjemne rzeczy
nas spotka\u0142y, ale tak\u017ce, czy do\u015bwiadczyli\u015bmy czego\u015b przykrego. Na szcz\u0119\u015bcie nasze dzieci ch\u0119tnie zwierzaj\u0105
si\u0119 z wielu spraw, co na pewno u\u0142atwia nam wsp\u00f3lny kontakt i pozwala na rozwi\u0105zywanie wielu spraw na
bie\u017c\u0105co.

Od chwili adopcji, czyli od dw\u00f3ch lat, ka\u017cdego wieczoru kl\u0119kamy razem do modlitwy. Sta\u0142o si\u0119 to
naszym codziennym rytua\u0142em \u2014 chwil\u0105 wyciszenia po pe\u0142nym wra\u017ce\u0144 dniu. Dzieci, mimo \u017ce nie s\u0105 ju\u017c
maluchami, maj\u0105 ogromn\u0105 potrzeb\u0119 tej blisko\u015bci. To dla nich moment bezpiecze\u0144stwa, wyciszenia, poczucia,
\u017ce jeste\u015bmy razem. Po modlitwie nigdy nie rozchodzimy si\u0119 od razu. Zawsze prosz\u0105, \u017cebym mama lub tata
jeszcze chwil\u0119 zostali \u2014 \u017ceby porozmawia\u0107, po\u015bmia\u0107 si\u0119, czasem po prostu posiedzie\u0107 w ciszy. I cho\u0107
czasami po ca\u0142y dniu czujemy zm\u0119czenie, to wiemy, \u017ce te wsp\u00f3lne momenty przed snem s\u0105 dla nas
wyj\u0105tkowe. To wtedy najcz\u0119\u015bciej dzieci m\u00f3wi\u0105 o swoich uczuciach, zadaj\u0105 pytania, dziel\u0105 si\u0119 tym, co prze\u017cyli.
Patrz\u0105c, jak wieczorem, po ca\u0142ym dniu, zamykaj\u0105 oczy do snu, czujemy wdzi\u0119czno\u015b\u0107 \u2014 za zaufanie,
kt\u00f3re nam okazuj\u0105, za to, \u017ce mo\u017cemy by\u0107 przy nich, gdy zasypiaj\u0105 spokojni. W takich chwilach wiem, \u017ce dom
to nie tylko \u015bciany i dach nad g\u0142ow\u0105, ale w\u0142a\u015bnie te wieczorne rozmowy, dotyk d\u0142oni, ciep\u0142o obecno\u015bci.

Dzi\u015b, kiedy patrzymy na nas z perspektywy czasu, mamy coraz silniejsze poczucie, \u017ce to nie tylko my
dali\u015bmy im dom. Tak naprawd\u0119 \u2014 to oni dali go nam.

Dali nam sens, ciep\u0142o i codzienno\u015b\u0107, kt\u00f3rej wcze\u015bniej brakowa\u0142o. Mo\u017cna by\u0142oby jeszcze du\u017co pisa\u0107 i\u00a0bardzo
trudno uj\u0105\u0107 te dwa lata w kilkunastu zdaniach, poniewa\u017c tak wiele si\u0119 od tego czasu wydarzy\u0142o w naszym
wsp\u00f3lnym \u017cyciu. Jednak kt\u00f3rego\u015b dnia jedno z dzieci powiedzia\u0142o co\u015b, co zapami\u0119tam na zawsze:
\u2014 \u201e\u0141\u0105czy nas niewidzialna nitka mi\u0142o\u015bci\u201d.

I to my\u015bl\u0119 jest najpi\u0119kniejsze podsumowanie naszej dotychczasowej historii. Bo cho\u0107 ta nitka jest
niewidoczna, czujemy j\u0105 ka\u017cdego dnia \u2014 w spojrzeniu, w u\u015bcisku d\u0142oni, w ciszy, gdy jeste\u015bmy razem. 
Ona trzyma nas blisko, nawet wtedy, gdy wszystko inne wydaje si\u0119 trudne.

Rodzice Adopcyjni<\/em>
<\/pre>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Doskonale pami\u0119tamy ten dzie\u0144 – 23 sierpnia 2023 roku. Tego dnia telefon z ArchidiecezjalnegoO\u015brodka Adopcyjnego we Wroc\u0142awiu, gdzie byli\u015bmy przygotowani do adopcji, odebra\u0142 m\u00f3j m\u0105\u017c. By\u0142 tonajwa\u017cniejszy telefon w naszym \u017cyciu, poniewa\u017c otrzymali\u015bmy propozycj\u0119 adopcji dw\u00f3jki dzieci, rodze\u0144stwa\u2014 dziewczynki w wieku 8 lat i ch\u0142opca w wieku 10 lat. Informacj\u0119 t\u0119 przekaza\u0142 mi m\u0105\u017c telefonicznie,…<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-1315","page","type-page","status-publish","hentry"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/adopcja.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1315","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/adopcja.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/adopcja.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/adopcja.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/adopcja.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1315"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/adopcja.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1315\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1422,"href":"https:\/\/adopcja.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1315\/revisions\/1422"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/adopcja.wroclaw.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1315"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}